Hoi!
Ik ben bijna 35 jaar, een (gescheiden) mama van 3 prachtige kids en wil hier graag mee gaan schrijven en lezen.
Vorig jaar in juni heb ik een abortus ondergaan, waar ik tot op de dag van vandaag nog veel verdriet en spijt van heb... Ik lag nog vol in scheiding met de vader van mijn 3 kids (vechtscheiding die op dat moment al 2,5 jr bezig was) en wist 100% zeker dat mijn vriend niet op een kindje zat te wachten (hij was altijd heel duidelijk over het feit geen kinderen meer te willen omdat hij zichtzelf te oud vond). Ik heb hem toen ook niet verteld dat ik zwanger was en heb het weg laten halen met 7 weken
, nooit gedacht dat ik dat kon...
Later hem wel verteld van wat er gebeurd was, ik bleef ontzettend verdrietig, het gemis was enorm. Hij was minstens zo verdrietig, maar verweet me niks. Hij snapte wel dat ik, gezien zijn uitlatingen, deze stap gezet had.
Al snel besloten we alsnog voor een kindje te gaan. Tot op heden zonder succes. Soms denk ik weleens dat het mijn eigen schuld is, dat ik dan maar niet zo stom had moeten zijn.
Ik begrijp het wanneer er hier vrouwen zijn die me veroordelen wegens die abortus, toch hoop ik dat ik hier af en toe iets mag schrijven, zonder dat steeds voor mijn voeten gegooit te krijgen. De reden dat ik het wel deel, is omdat ook dat kindje een onderdeel van mijn leven is en ik ergens bang ben dat ik nu niet zwanger raak door die ingreep.
Groetjes!
Reageren
Quote
Wijzigen