Hey
Herkenbare situatie..
Ik ben 3 maand geleden bevallen, en ik heb het gevoel dat hij er het er soms moeilijker mee heeft dan ik.
Hij werkt parttime (doordat hij van buitenlandse afkomst is en genn fulltime job vindt momenteel), dus we zitten vaak thuis samen; ik denk dat dit hem stoort want ik kan niets goed doen.
Tijdens de weekends in het hoogseizoen werkt hij op festivals, dus dan is hij een dag of 2, 3, 4 .. weg. Alleen thuiszitten, daar heb ik ook vaak geen zin in, dus dan ga ik een paar dagen bij mijn ouders logeren.
Overlaatst hadden we dus deze situatie. Meneer komt thuis zondagnacht (hij was vrijdagochtend vertrokken).
Dinsdagochtend begon hij al,
'Ik heb 3 dagen aan een stuk gewerkt, 35 uur in totaal en ik kom thuis en er is niets gedaan' 'Ben je nu weer de was vergeten?'
'Ik moet al 3 dagen vorken afwassen, want je vergeet telkens de vaatwas aan te zetten'
Vandaag zijn we naar de supermarkt geweest, maar ik had de bankkaart thuis laten liggen. Natuurlijk een hele resem van 'Dit is wel het laatste wat ik kan gebruiken' 'Je bent nog nooit de bankkaart vergeten, waarom nu ineens wel'
Dus ik zeg; okay, blijf jij dan thuis bij A, ik ga wel alleen terug naar de winkel mét de bankkaart. Een heel gedoe op weg terug naar de winkel, want ik werd er nerveus van. Kom ik eindelijk thuis, ben ik toch een beetje gekalmeerd, geeft mijn man A aan mij. IK vraag of hij de pamper ververst heeft 'Nee.. IK heb toch de hele dag gewerkt'
Ja hoor, en ik heb de hele dag in mijn bed gelegen..
Soms denk ik echt dat die mannen het gewoon niet willen begrijpen hoe moeilijk kersverse mama zijn is.
IK probeerde hem duidelijk te maken dat als je net mama geworden bent je niet meteen én de perfecte huisvrouw én de perfecte mama kan zijn.
Als ik moet kiezen tussen de was doen of mijn zoontje troosten, dan is de keuze rap gemaakt.